W dramacie tym żona oficera kandyjskiej policji konnej, znużona wieloletnim oczekiwaniem na jego powrót z dalekiej wyprawy, wychodzi za mąż za skończonego łotra, choć jej serce wciąż należy do eks-małżonka, a w równej mierze do jego przystojnego adiutanta. Gdy łotr zostaje wreszcie zdemaskowany i zastrzelony przez policję, na scenę wkracza były mąż z adiutantem. Świeżo upieczona wdowa wyznaje miłość obu mężczyznom i pospołu postanawiają żyć zgodnie we troje. Wówczas pojawia się autor, niezadowolony z tak skądinąd logicznego obrotu spraw. Ale postaci sceniczne odprawiają go z kwitkiem, mówiąc: "Dobranoc, panie Ashbery. Dalej już sami damy sobie radę!"Wezwijmy w sukurs Gertrudę Stein, której spostrzeżenie na temat filozofii narracji znakomicie ilustruje metodę Ashbery'ego. Jeżeli zakończenie powieści jest z góry znane autorowi, to po co w ogóle taką powieść pisać? Innymi słowy, czy przyjemność, jaką sprawia nam lektura powieści lub przedstawienie teatralne, rzeczywiście polega na możliwości trafnego, a zatem powtarzalnego, odgadywania mechanizmu funkcjonowania intrygi? Czy umysły bardziej wyrafinowane mogą zaznać jakże przyjemnej dla nich perwesji tylko dzięki drobnym wariacjom, nie opuszczającym kręgu dystyngowanych konwencji? Odpowiedź pozostawiamy czytelnikom. Sztuki Ashbery'ego sugerują jedynie, że powaga może być śmiertelna tak dla poezji, jak i filozofii.